سرعت، فاصلهٔ پیروی و سبقت‌گرفتن

تطبیق سرعت با شرایط

شما همیشه باید بتوانید در فاصله‌ای که می‌توانید ببینید خالی است توقف کنید. این یعنی کاهش سرعت زیر حد اعلام‌شده در باران، مه، یخ، برف، سطح بد جاده، ترافیک سنگین، نور کم، یا هر جایی که دید شما مسدود است — یک کامیون پارک‌شده، یک پیچ، بالای یک تپه.

فاصلهٔ پیروی دو ثانیه‌ای

آزمایش برای یک فاصلهٔ ایمن ساده است: آیا اگر موتر جلویی همین حالا ناگهان ترمز بگیرد، هنوز می‌توانید توقف کنید؟ برای اندازه‌گیری آن بدون حدس‌زدن، روی چیزی ثابت جلوتر در جاده تمرکز کنید — یک تابلو، لکه‌ای از سایه، هرچیزی که حرکت نمی‌کند — و به‌محض اینکه موتر جلویی به آن می‌رسد، شمارش آهسته‌ای را شروع کنید: 'بیست‌ویک، بیست‌ودو'. اگر پیش از تمام‌شدن شمارش از همان نقطه عبور کنید، فاصله هرگز به‌اندازهٔ کافی بزرگ نبوده است.

به‌طور تقریبی به متر: حدود ۲۵ متر در ۵۰ کیلومتر، ۳۵ متر در ۷۰ کیلومتر، ۴۵ متر در ۹۰ کیلومتر، و ۶۵ متر در ۱۲۰ کیلومتر. در باران، مه، یا جادهٔ لغزنده، این فاصله را به سه یا چهار ثانیه دو برابر کنید.

فاصلهٔ واکنش، فاصلهٔ ترمز، و فاصلهٔ توقف

بخشی از جاده وجود دارد که بیشتر راننده‌ها هرگز به آن فکر نمی‌کنند: فاصله‌ای که بین دیدن خطر و فشاردادن واقعی ترمز بلعیده می‌شود. آن را فاصلهٔ واکنش، یا فاصلهٔ فکر بنامید — به هر نامی که باشد، موتر در طول آن ذره‌ای کند نمی‌شود، تمام مدت با سرعت کامل. رانندگی سریع‌تر این فاصله را بیشتر می‌کند: حدود ۱۵ متر در ۵۰ کیلومتر، ۲۷ متر در ۹۰ کیلومتر، ۳۶ متر در ۱۲۰ کیلومتر، و همهٔ این‌ها حتی پیش از شروع خود ترمزگیری. هرچیزی که واکنش‌های راننده را کند کند — الکل، مواد مخدر، خستگی، ذهن حواس‌پرت — همین فاصله را بیشتر طولانی می‌کند.

فاصلهٔ ترمز دقیقاً از جایی شروع می‌شود که فاصلهٔ واکنش تمام می‌شود: ساعت به‌محض فشرده‌شدن واقعی پدال شروع می‌شود و فقط زمانی متوقف می‌شود که موتر کاملاً بایستد. سرعت این عدد را نیز بالا می‌برد، و سطح مرطوب همیشه آن را بیشتر از سطح خشک طولانی می‌کند. دو فاصله را روی هم بگذارید — فکرکردن به‌علاوهٔ ترمزگیری — و مجموع همان چیزی است که فاصلهٔ توقف نامیده می‌شود: هرچه موتر بین اولین نشانهٔ خطر و بالاخره بی‌حرکت‌ماندن طی می‌کند.

ABS و وضعیت تایر

چیزی که ABS (سیستم ترمز ضدقفل) واقعاً برای شما فراهم می‌کند لزوماً فاصلهٔ ترمز کوتاه‌تر نیست — کنترل است. با جلوگیری از قفل‌شدن و لغزیدن چرخ‌ها هنگام ترمزگیری شدید، به شما اجازه می‌دهد در طول یک توقف اضطراری همچنان موتر را هدایت کنید به‌جای اینکه به هر کجا که شتاب می‌برد بلغزید. خود فاصله ممکن است تقریباً همان ترمزگیری شدید بدون آن باشد، و حتی با ABS کاملاً کارآمد، جادهٔ مرطوب همچنان به فضای بیشتری برای توقف نیاز دارد تا جادهٔ خشک.

هیچ‌کدام از این‌ها اهمیت ندارد، البته، اگر تایرهای زیر موتر آمادهٔ این کار نباشند. قانون خط عمق آج را روی ۱.۶ میلی‌متر می‌کشد — اما این عدد را به‌عنوان کف مطلقی در نظر بگیرید که هرگز نمی‌خواهید به آن نزدیک شوید، نه هدفی که به‌سمتش کاهش یابید. فراتر از آج، فشار هم به همان اندازه اهمیت دارد: آن را روی همان عددی که سازنده مشخص کرده نگه دارید، و پیش از یک سفر طولانی در بزرگراه یا هرگاه موتر بار اضافی دارد کمی آن را بالا ببرید.

سبقت‌گرفتن در برابر عبور

کلمهٔ 'سبقت‌گرفتن' یک معنای دقیق قانونی دارد، و کاملاً به این بستگی دارد که آیا وسیلهٔ جلویی در حال حرکت است یا نه. یک موتر ساکن — چه در کنار جاده پارک‌شده باشد چه در ترافیک متوقف شده — هنگامی که دور آن می‌پیچید اصلاً هیچ قانون سبقتی را فعال نمی‌کند؛ آن مانور صرفاً عبور است، یک دستهٔ قانونی متفاوت، و محدودیت‌هایی که این فصل بررسی می‌کند به همان شکل برای آن اعمال نمی‌شوند.

علامت‌دادن هنگام سبقت

آن را به‌جای یک حرکت، چهار ضرب در نظر بگیرید. تأیید کنید مسیر خالی است، سپس چپ اشاره کنید — راهنما پیش از حرکت جانبی روشن می‌شود، نه در حین آن. حرکت جانبی به لین چپ را انجام دهید، و به‌محض اینکه در آنجا مستقر شدید، راهنما را خاموش کنید؛ کارش را انجام داده است. از وسیله عبور کنید. فقط زمانی که واقعاً پشت سر شماست، راهنمای راست روشن می‌شود و به شما اجازه می‌دهد به لین اصلی خود بازگردید.

قبل از سبقت‌گرفتن

چند پرسش قبل از اینکه متعهد به خروج شوید سزاوار پاسخی صادقانه‌اند: آیا آینه‌ها و نقطهٔ کور واقعاً بررسی شده‌اند، نه فقط نگاهی گذرا؟ آیا قصد شما اشاره شده است؟ آیا جادهٔ جلویی واقعاً در سراسر مانور و بازگشت به لین شما باز است — به‌اندازه‌ای که هیچ‌کس از سمت مقابل مجبور به ترمز یا انحراف نشود؟ دو قانون کل این را، صرف‌نظر از پاسخ‌های بالا، احاطه می‌کنند: حد سرعت حتی در میانهٔ سبقت هم برقرار می‌ماند، و اگر کسی پشت سر شما از قبل در حال سبقت از شماست، خروج کاملاً منتفی است.

کجا سبقت همیشه ممنوع است

• وسیله‌ای که برای سبقت‌گرفتن در نظر گرفته‌اید نزدیک یک محل عبور علامت‌گذاری‌شدهٔ پیاده یا دوچرخه یکی از سه کار را انجام می‌دهد: به آن نزدیک می‌شود، از سرعتش می‌کاهد، یا از قبل آنجا متوقف است.
• روی یک گذرگاه ریل یا هنگام نزدیک‌شدن به آن — این ممنوعیت فقط در دو حالت برداشته می‌شود: مانع نصب‌شده باشد، یا اشارات فعال آنجا چراغ سفیدی که به‌معنای ادامه‌دادن است نشان دهند.
• در یا هنگام نزدیک‌شدن به تقاطعی که شما همان کسی هستید که حق‌تقدم بدهکارید — چه به این دلیل که حق‌تقدم از راست علیه شماست چه به این دلیل که وضعیت حق‌تقدم‌دادن اعمال می‌شود. وضعیت خودتان در یک جادهٔ حق‌تقدم (B9)، یا علامهٔ B15 که دقیقاً همان تقاطع را پوشش می‌دهد، شما را از این آزاد می‌کند.
• هرجایی که جادهٔ جلویی به‌اندازهٔ کافی خود را از شما پنهان کند که اطمینان از خالی‌بودن آن ممکن نباشد — یک پیچ کور، بالای یک تپه — این ممنوعیت به خودی خود اعمال می‌شود، بدون نیاز به علامه‌ای برای فعال‌کردنش. فقط زمانی کنار می‌رود که جاده به لین تقسیم شده باشد و بتوانید کل سبقت را بدون اینکه چرخ‌های شما هرگز خط پیوستهٔ جداکنندهٔ دو جهت را لمس کنند، تمام کنید.
• خطری خاص وجود دارد که مقررات صراحتاً آن را نام می‌برند: سه وسیله پشت‌سرهم که همه هم‌زمان سبقت می‌گیرند، که به‌طور محلی 'tripleren' نامیده می‌شود. با این حال، این فقط در یک سناریوی دقیق غیرقانونی می‌شود — موتری که از موتری سبقت می‌گیرد که خودش در حال سبقت‌گرفتن از چیز دیگری است. آن وسیلهٔ میانی را با یک موتورسایکل یا موپد دوچرخ عوض کنید، و همان مانور در جادهٔ دوطرفه کاملاً قانونی می‌شود. کل صحنه را به یک جادهٔ یک‌طرفه با سه لین یا بیشتر در جهت خودتان منتقل کنید، و حتی موتر-که-از-موتری-که-از-موتری-سبقت‌می‌گیرد-سبقت‌می‌گیرد دوباره باز می‌شود.

سبقت از سمت راست: استثنا

چپ سمت پیش‌فرض برای سبقت‌گرفتن است، همین — اما یک گیرکردن ترافیک آن قانون را بازنویسی می‌کند. به‌محض اینکه چند لین به سرعت لاک‌پشتی رسیده یا کاملاً متوقف شده باشند، سمتی که برای عبور از یک وسیلهٔ متوقف یا خزنده انتخاب می‌کنید دیگر اهمیتی ندارد. اما آن آزادی به‌طور دقیق متعلق به ترافیک صف‌کشیده است؛ همان حرکت را در جادهٔ باز با جریان عادی امتحان کنید، و همچنان یک تخلف محسوب می‌شود.

دو در دیگر برای سبقت از راست حتی بدون صف باز می‌شود. در اول: موتری که جلوی شماست به‌وضوح به چپ رفته و با راهنما پیچ به چپ را اعلام کرده است — می‌توانید از راست از کنار آن بلغزید، اما نوار فراتر از خط لبهٔ سفید پیوسته و هر مسیر دوچرخه‌ای همچنان برای آن ممنوع است، در حالی که شانهٔ هموار مجاز است. در دوم به‌طور خاص به ترام‌ها مربوط است: عبور از یک ترام به‌طور پیش‌فرض کاری از سمت راست است، و شما فقط زمانی به چپ می‌روید که فاصلهٔ سمت راست واقعاً خیلی تنگ باشد یا چیزی ثابت — یک موتر پارک‌شده، یک مانع — در آن باشد، و حتی در آن صورت فقط زمانی که واقعاً ایمن است.

بازگشت به لین بین دو سبقت

یک جادهٔ معمولی با یک لین در هر جهت را تصور کنید — این همان شرایطی است که در آن نمی‌توانید سبقت‌ها را پشت‌سرهم انجام دهید. پس از عبور از وسیلهٔ اول، به‌محض اینکه ایمن بود به لین خودتان بازگردید، و فقط پس از آن به وسیلهٔ بعدی نگاه کنید. یک استثنا: دو وسیلهٔ آهسته آنقدر به هم نزدیک که ورود بین آن‌ها خودش حرکت خطرناکی باشد — در این حالت خاص، رفتار با هر دو به‌عنوان یک سبقت مجاز است.

آن قانون بازگشت به راست بین سبقت‌ها به‌طور قابل‌توجهی شل می‌شود به‌محض اینکه خود جاده شکل خود را تغییر دهد. به یک جادهٔ دوطرفه در مجموع چهار لین یا بیشتر بدهید، و زنجیره‌کردن سبقت‌ها اشکالی ندارد به شرطی که هرگز از لین‌های جهت خودتان خارج نشوید. یک جادهٔ یک‌طرفه این الزام را کاملاً حذف می‌کند، به ساده‌ترین دلیل ممکن: از همان ابتدا ترافیک مقابلی برای محافظت در برابر آن وجود ندارد.

وقتی دنبال‌کردن یک لین سبقت نیست

گاهی چیزی که از بیرون شبیه سبقت‌گرفتن به‌نظر می‌رسد از نظر قانونی اصلاً سبقت‌گرفتن نیست — فقط انضباط لینی است. لینی را انتخاب کنید که واقعاً به مقصد شما خدمت می‌کند، و اگر در نتیجه جلوتر از ترافیک خزنده در لین مجاور قرار بگیرید، هیچ قانون سبقتی فعال نشده است، به شرطی که در یکی از این شرایط باشید: داخل منطقهٔ مسکونی، در یک جادهٔ یک‌طرفهٔ تقسیم‌شده به چند لین، یا در یک جادهٔ دوطرفه با چهار یا بیشتر لین و حداقل دو لین به هر جهت. صرفاً دنبال‌کردن یک علامهٔ انتخاب لین F13 یا F15 به‌سمت مقصدتان زیر همین چتر قرار می‌گیرد.

F15 — علامهٔ مقصد لین بزرگراه: فلش‌های مستقیم لین‌های عبوری را نشان می‌دهند، فلش‌های زاویه‌دار لینی که در خروجی بعدی خارج می‌شود را نشان می‌دهند

C35 — از این تابلو تا تقاطع بعدی، سبقت از یک موتورسایکل، وسیلهٔ حیوان‌کشیده، یا هر وسیله‌ای با بیش از دو چرخ ممنوع است

این دو را با هم اشتباه نگیرید — C39 هدف باریکی دارد و فقط وسایط باربری سنگین بالای ۳.۵ تن را می‌گیرد، در حالی که C35 توری بسیار گسترده‌تر می‌اندازد: سبقت را برای مطلقاً هر راننده‌ای، از جمله موترها، تا تقاطع بعدی ممنوع می‌کند.

C37 — پایان محدودیت اعمال‌شده توسط علامهٔ C35

یک محدودیت C35 یا در تقاطع بعدی، یا زودتر در یک تابلوی C37 — هرکدام زودتر باشد، پایان می‌یابد. این محدودیت همچنین می‌تواند روی مسافتی طولانی‌تر به‌عنوان یک 'زون' اعمال شود، با تابلوهای متناظر آغاز زون، فاصله، تکرار داخل زون، و پایان زون، که در این صورت در سراسر زون به‌جای فقط تا تقاطع بعدی معتبر می‌ماند.

C46 — پایان همهٔ محدودیت‌های محلی اعمال‌شده بر وسایط در حال حرکت (محدودیت‌های C33، C35، C39، و C43 را یکجا لغو می‌کند)

این یک تابلو می‌تواند چندین محدودیت جاری — یک حد سرعت، یک منع سبقت، یا هر دو — را یکجا پایان دهد، و فقط جایی استفاده می‌شود که آن نقطهٔ پایان از قبل با یک تقاطع یا نقطهٔ ورودی بزرگراه هم‌زمان نباشد.